nie uczę jak żyć nie sprzedaję sukcesu nie obiecuję, że będzie lekko
To jest moja strona. Moje miejsce. Moja droga. Przez długi czas byłem częścią świata, który mówił, że trzeba szybciej, więcej i głośniej. Korporacja, tempo, presja, ambicja. Praca, która miała dawać sens, zaczęła go odbierać. Z czasem przyszło wypalenie. A potem diagnoza pod tytułem głęboka depresja. I wtedy okazało się, że problemem nie był brak motywacji, talentu czy ambicji. Problemem był brak ciszy.
CISZA
Cisza to moment, w którym przestaję udawać, że wszystko ogarniam.
Nie szukam jej dlatego, że świat jest zły albo że trzeba od niego uciec. Szukam jej, bo tempo, presja i ciągłe bodźce bardzo łatwo odcinają mnie od siebie. Cisza jest dla mnie kontrą do kultury zapierdolu, do wiecznego porównywania się, oceniania i gonienia za czymś, co rzadko daje realne poczucie sensu.
Cisza pojawia się u mnie w ruchu, w naturze, w byciu poza miastem, w parkach narodowych i w miejscach, gdzie nic nie musi się dziać. To nie są spektakularne momenty ani widoki do chwalenia się. To chwile, w których głowa w końcu przestaje krzyczeć, a ciało zaczyna doganiać myśli.
Nie szukam ciszy idealnej. Szukam tej wystarczającej, żeby złapać oddech, wrócić do siebie i iść dalej trochę spokojniej.
DROGA
Idę dalej bez planu, bo stanie w miejscu było gorsze.
Droga nie jest u mnie metaforą sukcesu ani historią o samodoskonaleniu. To dosłowne bycie w ruchu, fizycznie i mentalnie. Bieganie, chodzenie, wyjazdy. Robię to nie po to, żeby wygrywać, tylko żeby porządkować głowę i odzyskiwać kontakt z własnym ciałem.
Wracam do formy, której nigdy nie miałem. Bez tabelek, bez presji wyniku, bez ambicji bycia najlepszym. Są dni dobre i są dni, w których jedynym osiągnięciem jest to, że w ogóle wyszedłem z domu. I obie wersje są częścią tej samej drogi.
Nie opowiadam historii o spektakularnej przemianie. Pokazuję proces taki, jaki jest naprawdę, z przerwami, cofnięciami i momentami zwątpienia.
MOMENT
Zapisuję rzeczy, które łatwo przegapić, kiedy cały czas się biegnie.
Fotografia i wideo są dla mnie sposobem na zatrzymanie chwil, zanim znikną. Nie interesują mnie idealne kadry ani efektowne widoki. Interesuje mnie światło na ścianie, cisza po hałasie, zmęczenie, które przynosi ulgę, i zwyczajne momenty, które w codziennym pędzie nie mają żadnej wartości.
Kolekcjonuję mikrozachwyty. Takie, do których chce się wracać. Takie, które nie robią wrażenia na innych, ale zostają we mnie na długo. To są fragmenty rzeczywistości, które pomagają mi pamiętać, po co w ogóle zwalniać.
Patrzę, obserwuję i zapisuję życie po swojemu, bez tłumaczenia go na gotowe wnioski.
DLA KOGO?
Jeśli trafiłeś tutaj i masz dość propagandy sukcesu, czujesz, że tempo świata Cię przytłacza, albo jesteś w drodze i nie do końca wiesz jeszcze dokąd, to możliwe, że jesteśmy w podobnym miejscu.
To nie jest strona dla ludzi, którzy szukają motywacyjnych haseł i prostych recept. To miejsce dla tych, którzy chcą iść dalej, ale ciszej, wolniej i na własnych zasadach. Bez porównywania się do cudzych planów i definicji sukcesu.
Jeśli coś z tego rezonuje, to możliwe, że po prostu jesteś w podobnym miejscu.
WSPÓŁPRACE
Od czasu do czasu współpracuję z markami i miejscami, które czują podobnie.
Takimi, które rozumieją wartość spokoju, autentyczności i drogi zamiast wyniku. Tworzę spokojne, estetyczne i prawdziwe materiały foto i video, które nie wyglądają jak reklama, tylko jak fragment czyjegoś życia i doświadczenia.
Interesują mnie współprace oparte na sensie, nie na hałasie. Jeśli czujesz, że możemy zrobić coś uczciwego i spokojnego razem, odezwij się.
